Blog de César Salgado

Hoxe estiven a buscar vídeos onde cantasen o “Duetto buffo di due gatti”, ás veces atribuído a Rossini, pero que en realidade é unha parodia que inclúe música dunha ópera súa. O autor é probablemente Robert Lucas Pearsall.

Seleccionei dúas versións das moitas que hai no YouTube, unha onde o cantan dous nenos:

E outra onde o cantan dúas mulleres:

Facémonos eco da iniciativa ICE (In Case of Emergency) que coñecemos a través do blog de Mariña García San León.

A idea é simple. Sería útil para as persoas accidentadas que están inconscientes ter no teléfono móbil un ou varios contactos gardados (facilmente localizables ó chamárense ICE1, ICE2…) para que os médicos, bombeiros ou policías chamen ós seus achegados.

Admirable selección de 475 sonetos en español, feita por José Benito Freijanes Martínez: “Los sonetos de mi vida”. Graciñas polo traballo e por apuntar a outra selección con interesantes enlaces, “Sonetos del Siglo de Oro”, feita por Alix Ingber (Sweet Briar College).

Buscando textos cos que martirizar ós meus alumnos encontrei, na web “Galicia Espallada”, unha escolma de poemas de Rosalía de Castro (1837 - 1885) e outros autores galegos. Graciñas…

Hoxe buscaba unha partitura do concerto para trompeta (e violín, e oboe, e flauta de bico) en “fa maior” BWV 1047 e encontrei dúas: unha no International Music Score Library Project (IMSLP) e outra no Center for Computer Assisted Research in the Humanities (CCARH, Stanford University).

Unha compañeira que tiven no Porriño, profe de inglés, dicía referíndose ó noso labor educativo: “cázanse máis moscas con mel que con vinagre”. E é ben difícil ás veces deixa-lo vinagre cando damos clase…

Iso lévame a recorda-lo conto “O boticario, o parvo e as moscas”, así como as fábulas de Samaniego, pois hai unha moi coñecida que di:

“A un panal de rica miel
dos mil Moscas acudieron,
que por golosas murieron,
presas de patas en él.
Otra dentro de un pastel
enterró su golosina.
Así, si bien se examina,
los humanos corazones
perecen en las prisiones
del vicio que los domina.”

Máis enlaces con poesía e contos (graciñas por compartírde-lo voso traballo):

Garabato (Paco Mozos Valero)

La Poesía (Jesús Herrera Peña)

Algúns xogos de palabras que cambian de sentido segundo os signos de puntuación:

1 (a): Señor morto, esta tarde chegamos.

1 (b): Señor, morto está, tarde chegamos.

2 (a): Un home tiña un can e a nai do home era tamén o pai do can.

2 (b): Un home tiña un can e a nai; do home era tamén o pai do can.

O que segue é unha adaptación da versión portuguesa do Testamento do milionário (web da Associação de Professores de Português), que aparece tamén no artigo sobre “ambigüidade” do E-Dicionário de Termos Literários coordenado por Carlos Ceia (Universidade Nova de Lisboa).

Un millonario deixou o seguinte testamento escrito en maiúsculas:

“DEIXO TÓDOLOS MEUS BENS Á MIÑA IRMÁ NON Ó MEU SOBRIÑO NUNCA PAGAREI Ó XASTRE NADA ÓS POBRES”

Os avogados das partes fixeron fotocopias do manuscrito e presentáronse con elas diante do xuíz.

Na copia da irmá líase claramente: “DEIXO TÓDOLOS MEUS BENS Á MIÑA IRMÁ. NON Ó MEU SOBRIÑO. NUNCA PAGAREI Ó XASTRE. NADA ÓS POBRES.”

A copia do sobriño dicía, sen embargo: “¿DEIXO TÓDOLOS MEUS BENS Á MIÑA IRMÁ? NON. Ó MEU SOBRIÑO. NUNCA PAGAREI Ó XASTRE. NADA ÓS POBRES.”

Na do xastre poñía: “¿DEIXO TÓDOLOS MEUS BENS Á MIÑA IRMÁ? NON. ¿Ó MEU SOBRIÑO? NUNCA. PAGAREI Ó XASTRE. NADA ÓS POBRES.”

Ó final, o avogado dos pobres mostrou a súa: “¿DEIXO TÓDOLOS MEUS BENS Á MIÑA IRMÁ? NON. ¿Ó MEU SOBRIÑO? NUNCA. ¿PAGAREI Ó XASTRE? NADA. ÓS POBRES.”

Graciñas a Joaquim Ferreira por compartir estes pequenos segredos…

P.S. (13 - III - 2008). Chegoume por correo electrónico este xogo en español. Pregúntanche onde hai que coloca-la vírgula ou coma:

“Si el varón supiese realmente el valor que tiene la mujer andaría a cuatro patas en su búsqueda”

Posibles respostas:

• Si usted es mujer, con toda seguridad colocaría la coma después de la palabra “mujer”
• Si usted es varón, con toda seguridad colocaría la coma después de la palabra “tiene”

:-)

Mañá, 8 de marzo, celébrase o Día Internacional das Mulleres, que aquí moitos chaman “día da muller traballadora”. Parece haber varias ideas falsas sobre a orixe desta celebración, como escribe Ana Isabel Álvarez González en “Clarificación del mito del 8 de marzo”.

Cada un conta a historia segundo os seus intereses. Seguindo a cronoloxía que fai a páxina oficial das Nacións Unidas, queda claro que a primeira celebración foi promovida no ano 1909, nos Estados Unidos, polo Partido Socialista; sería a Internacional Socialista, no 1910 (en København, nunha casa que están a demoler estes días) a que establecería unha celebración internacional polos direitos das mulleres, entre eles o direito ó sufraxio. Logo engadiríanse reivindicacións pacifistas, coincidindo coa “Grande Guerra” do 1914…

Soe mencionarse o incendio da “Triangle Shirtwaist Factory” como o feito que dá lugar á conmemoración, pero este foi no 1911. Sen embargo, e aínda que non está claro se o lume foi fortuíto ou provocado intencionadamente, desde logo merece a pena estudiar este caso, pola súa importancia na Historia do movemento obreiro. Encontrei información nas páxinas da Cornell University e da Wikipedia.

Como no dito galego, “cada un fala da feira segundo lle vai nela”; ou como aprendín hoxe co profesor de portugués da escola, Joaquim Ferreira, “quem conta um conto aumenta um ponto”…

Algunhas veces quero explicar algo e os alumnos non atenden. Entón vou chamando un por un ós que seguen distraídos. Cando consigo a atención de todos comezo o discurso dicindo “Agora que xa cruzáste-lo río Leteo…”

Eles xa saben de que falo. A historia, ou a lenda, transcorre no século II a. C. Os soldados que comandaba Decimus Junius Brutus “Callaicus” tiñan que cruzar un río (que hoxe chaman Lima os portugueses e Limia os galegos). Pero pensan que é o río “Lethes”, que segundo a mitoloxía fai esquecer todo a quen beba ou se bañe nel. Finalmente o comandante non debía de ser nada “bruto” e si bastante listo: cruza el primeiro e vai chamando un por un ós seus oficiais, demostrando que non esquecera os seus nomes.

P. S. Non debe confundirse este comandante con outros membros moi posteriores da súa familia, como Marcus Junius Brutus ou Decimus Junius Brutus Albinus, que participaron no asasinato do emperador Gaius Julius Caesar. Pode ser útil consultar a páxina de desambiguación sobre “Brutus” da Wikipedia en inglés.

Nun experimento (ca. 1918), o cineasta ruso Lev Kuleshov (1899 - 1970), alterna imaxes da cara do actor Ivan Mozzhukhin, que ten sempre a mesma expresión, con outras dun prato de sopa, unha nena e un cadáver.

Os espectadores que viron a montaxe louvaron a expresividade do actor en cada unha das escenas, e isto implica que lle atribuíron a un mesmo rostro unha expresión diferente segundo o contexto variaba.

Así nos sucede con frecuencia na aula. Pensamos que está todo ben explicado e atribuímos ós rostros dos nosos alumnos unha expresión de ter comprendido todo. Logo decatámonos (ou, pior aínda, non nos decatamos) de que non comprenderan nada.