WTC, book I

As siglas WTC significan, fóra dos círculos da música para teclado, “World Trade Center”, un edificio formado por dúas torres que derribaron dous avións que alguén secuestrou o 11 de setembro do 2001.

Para os amantes das teclas brancas e negras, WTC significa Wohltemperirte Clavier (na ortografía do alemán da época) ou, na lingua do actual imperio, Well-tempered Clavier, en alusión á inmensa obra didáctica, artística e especulativa de Johann Sebastian Bach. Esta obra, da que xa falei hai uns días, divídese en dous libros (publicados en 1722 e 1744), e o que eu millor coñezo é o libro I.

Como o clavicordio, o cravo e o piano son tan distintos que non poden compararse, direi cal é a miña interpretación preferida en cada un deles. Sempre falando do libro I, no cravo prefiro a de Ton Koopman (Erato, 1996). No piano, a de Friedrich Gulda (Philips, 1972).

No clavicordio so coñezo a interpretación de Ralph Kirkpatrick (Deutsche Grammophon, 1963). Ralph Kirkpatrick é para min o millor, ou un dos millores cravistas da Historia, pero o clavicordio é un mundo aparte… eu tiña o oído moi viciado de tanto oír cravos, e esta gravación pareceume ó principio un experimento con momentos dificilmente calificables como artísticos. Confeso que estaba equivocado e agora non me separo dese disco.

Despois de falar dos deuses, e das súas (ou nosas) debilidades, volvemos a dous seres humanos que fun encontrando en YouTube, interpretando pezas deste libro do que falo. Para segui-las obras cunha partitura, pódense ve-las vellas edicións de Johann Sebastian Bach no IMSLP.

O primeiro é un estudiante, ó piano e nun exame de acceso dunha escola de música estadounidense, tocando o preludio e fuga en “fa menor” BWV 857:

O segundo é Alexander Bildau, e toca, ó piano, o preludio e fuga en “si menor” BWV 869: