I have always loved the sound of this rare instrument, the celesta. And it seems as if it had been invented for such a rare genius as Tchaikovsky, and for such a rare genre as ballet.
Let us watch and listen to these two videos with excerpts of The Nutcracker, number 14. What I want to remark is the “Dance of the Sugar-Plum Fairy”, where she dances with the soft, beautiful sound of a celesta…
We may read the notes using the public domain editions here: scores by Tchaikovsky at the IMSLP (International Music Score Library Project).
The first video is available from the abschied222 YouTube channel and features a performance by the Bolshoi Ballet with leading roles by Yekaterina Maximova, Vladimir Vasiliev, Nadia Pavlova and Vyacheslav Gordeyev:
The second video is available from the balletvideos YouTube channel and features a performance by the Royal Ballet with leading roles by Anthony Dowell, Alina Cojocaru, Ivan Putrov, Miyako Yoshida, and Jonathan Cope:
Na miña anotación anterior, falando do “Va, pensiero, sull’ali dorate”, dicía que hai un equívoco moi extendido e moi pernicioso segundo o cal a música interpretada “lentamente” ou a música “con poucas notas” é “fácil”. Por establecer un paralelismo, no teatro hai quen desprestixia a comedia, como se fose fácil interpretala e facer rir de forma intelixente ó público.
Vou poñer un exemplo que so de recordalo me pon os pelos de punta, porque é emoción pura: o segundo movemento da sétima sinfonía de Beethoven. É evidente que ten poucas notas, pero so uns poucos mestres poden interpretar esta música para que diga o que ten que dicir.
Pois hoxe vou poñer un dos vídeos que comparte con nós no canal en YouTube de marianmus, onde a orquestra e o coro do Teatro Nacional da Ópera de París (dirixidos por Nello Santi) interpretan un dos números corais máis coñecidos do meu querido Verdi: o “Va, pensiero, sull’ali dorate”. Pertence ó seu primeiro grande éxito no xénero, á ópera Nabucco, de 1842.
E ós que pensen que é “música fácil” porque ven poucas notas no papel direilles iso mesmo que lles digo ós que pensan que é “máis fácil” cantar lento que rápido: que están totalmente equivocados, é precisamente ó revés.
De entre os miles de anécdotas que se contan sobre músicos está a dun xoven violinista español que intentaba ingresar como alumno de certo grande mestre (creo que en París, non recordo os nomes tampouco). Levaba un repertorio con obras de virtuosismo para demostra-las súas habilidades e, en consecuencia, ser admitido. Cando rematou a execución, o mestre pediulle que fixese unha escala en redondas. O mozo non comprendeu por que lle pedían aquilo e marchou contrariado. A anécdota remata cun período de reflexión, seguido dun segundo intento, ó ano seguinte, no que foi admitido. Máis tarde comezaría unha brillante carreira como intérprete solista…
Aínda temos que sufrir coas secuelas da “guerra civil”, esa que comezou co golpe de Estado do 1936 e que nos deixou cifras e historias arrepiantes de mortos e feridos en combate, de “crimes de guerra”, de “paseados” ou “executados extraxudicialmente” como dirían hoxe, de represaliados, de exiliados, de destrucción social, económica e cultural, de fame… e unha dictadura (a liderada por Francisco Franco) que rematou formalmente na “transición” (trala morte do dictador) pero aínda mantén algúns dos seus alicerces intactos. Isto vén a conto por dúas noticias que lin no blog “Betanzos Libertario”.
A primeira fala do xuízo que ten que enfrontar en outubro o historiador Dionisio Pereira, porque o denunciou a familia dun home que el cita con nome e apelidos nun libro (A II República e a represión franquista no concello de Cerdedo). Ese home parece que non foi un cidadán calquera, senón que foi xefe falanxista e alcalde de Cerdedo nos anos 40 e 50, e chamábase Manuel Gutiérrez Torres.
Fala de que van desenterra-los restos dunha fosa común no concello asturiano de Grandas de Salime (limítrofe cos concellos galegos da Fonsagrada e Negueira de Muñiz)…
Nota: varios vídeos que incluín neste blog, entre eles gravacións históricas de ópera, xa non están en YouTube. Se a causa foi algunha denuncia, opino que é un abuso claro do copyright. Pero, por desgracia para os melómanos e para a difusión da cultura, YouTube é un negocio e son libres para quitalos do seu servizo haxa denuncias ou non…
Para saber máis sobre min, podes visita-la páxina persoal de César Salgado García (que son eu). Este blog empeceino a finais do 2006 para un grupo de alumnos (eran “cuarto B”, de aí o nome que tivo nun principio), pero o proxecto non callou e acabou sendo o meu blog persoal. Recomendo usa-lo navegador Mozilla Firefox. Se queres escribirme, este é o meu e-mail: cesarsalgado@yahoo.com. Este son eu no 1997:
E esta é unha petición para un dominio galego (se os cataláns o conseguiron, nós tamén podemos):
