Italo Calvino: “O vizconde demediado”

Despois de ler “Calvina” lin “As aventuras de Alicia no país das marabillas” e agora empecei a le-la triloxía de Italo Calvino “I nostri antenati” (”Os nosos antergos”). Onte rematei o primeiro libro, “Il visconte dimezzato” (1952), na traducción galega feita por Silvia Gaspar Porras (”O vizconde demediado”; Xerais, Vigo, 1988; ISBN: 9788475073286).

Uns libros encadénanse noutros: neste recordamos a Robert Louis Stevenson explicitamente na personaxe de Trelawney (“Treasure Island”) e implicitamente no home con dúas personalidades opostas (“Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde”).

Vexo no libro varios puntos da biografía do autor. Desde o principio o vizconde vén marcado pola experiencia traumática da guerra (que Italo Calvino coñeceu, primeiro forzado a participar na ocupación fascista de Francia, e logo loitando como militante partisano). Tamén aparece no libro a persecución, por motivos relixiosos, que sofren os huguenotes (chamoume a atención que Italo Calvino asistise a unha escola valdense).

O libro sabe a pouco, e por iso seguirei co resto da triloxía… So apunto unha reflexión do final que me pareceu interesante:

[...] tiña a experiencia da unha e da outra metade refundidas e xuntas, por iso tiña que ser moi sabio [...] Seique aquí se esperaba que, volvendo enteiro o vizconde, se abrise unha época de felicidade marabillosa; pero está claro que non abonda un vizconde completo para que se faga completo todo o mundo [...]