Blog de César Salgado

Os papeis terman do que lles poñen, e internet nin che conto…

Santander, BBVA, Repsol, Telefónica e outras “son xente coma min”

As grandes corporacións financeiras e industriais radicadas en España (Telefónica, Iberia, El Corte Inglés, BBVA, Banco Santander, La Caixa, Caja Madrid, Repsol, Cepsa, Endesa, Iberdrola, Red Eléctrica, Mapfre, Renfe, Abertis, Mercadona, Indra e a patronal da construción SEOPAN) usan a propaganda para convencernos de que a crise é un estado de ánimo. Ocúltanse detrás de rostros populares na páxina web estosololoarreglamosentretodos.org, e da Fundación Confianza, creada ad hoc. Así comeza o apartado “Quiénes somos” desa páxina web…

Somos gente como tú, y pensamos lo mismo que tú piensas. Y lo que hacemos es lo que tú hubieras hecho en nuestro lugar. [...]

Noutras palabras, os capitalistas e os directivos que teñen patrimonios multimillonarios son xente coma min e pensan o mesmo ca min. Evidente é tamén que a responsabilidade social dun parado ou dun mileurista é a mesma que a do seu patrón. Remito á anotación que escribín hai un ano sobre unha falacia case igual pero menos publicitada: Zapatero: “La economía no es solo dinero, es también un estado de ánimo”.

A propósito, xa hai resposta na rede: estosololoarreglamossinellos.org (tamén en Facebook)…

Para que non pensedes que invento nada disto, aí vai a noticia copiada dun diario español pouco sospeitoso de ir contra o sistema:

Campaña ‘estoloarreglamosnosotros.org’ (El Mundo, 15 – II – 2010)

La idea es que los españoles se pregunten lo que pueden hacer por su país.

El presidente del Consejo Superior de Cámaras de Comercio, Javier Gómez Navarro, tiene previsto arrancar a final de mes un campaña de publicidad sin precedentes para intentar promover el optimismo económico y el consumo.

Las cámaras están promoviendo junto a la llamada Fundación Confianza -creada al efecto- un intento de revertir la recesión y estancamiento de la economía española y ha reservado el dominio estoloarreglamosnosotros.org como nombre de la página web que acompañará a la campaña audiovisual, según ha podido saber El Mundo.

Fuentes oficiales del Consejo Superior de Cámaras declinan dar detalles por ser prematuro, pero aseguran que el objetivo es que los españoles se pregunten lo que pueden hacer por su país, no lo que su país puede hacer por ellos recordando un famoso discurso del presidente de EEUU, John F. Kennedy.

La campaña cuenta ya con el apoyo de los deportistas Pau y Marc Gasol, los cocineros Ferran Adrià y Carme Ruscalleda, la directora de orquesta Inma Shara o la estrella televisiva Andreu Buenafuente, según SCPF, la agencia de publicidad encargada de este proyecto.

‘Queremos arreglar esto’

Se trata de que deportistas, escritores, cocineros y otros famosos, participen en los anuncios leyendo un manifiesto que arranca así: “Queremos arreglar esto y no vamos a esperar a que alguien lo haga por nosotros. Porque si no lo arreglamos nosotros, ¿quién lo va a hacer?”.

“Tendemos a echar la culpa a otros: al Gobierno, a la oposición, a los bancos, a los sindicatos, a las empresas… Miramos atrás y nos quejamos de lo que la crisis nos ha quitado”, recitarán, por ejemplo, los Gasol.

“Pero la crisis no está ahí afuera, también está en nuestras cabezas. Nos ha hecho perder la confianza, nos ha contagiado el pesimismo, el desánimo. Llevamos demasiado tiempo viendo y leyendo en todas partes lo mal que está todo”, prosigue el manifiesto, según el texto al que ha tenido acceso este diario.

Según el manifiesto que leerán estos famosos, lo primero que hay que arreglar es “recuperar la confianza”. Y ofrece este argumento: “Tenemos motivos para animarnos (…) Por ejemplo, ¿sabías que cada mes se crean cinco mil empresas en este país? ¿No te parecen cinco mil poderosas razones para creer?”.

Y la arenga concluye así: “Tenemos que contagiar la confianza de la misma manera que se ha contagiado el pesimismo. Lo conseguiremos. Y los que digan que es imposible, es que no te conocen. Porque si tú, y tú, y tú, y yo, nos convertimos en todos, no habrá nada que no podamos arreglar”.

A noticia, ampliada (El Mundo, 25 – II – 2010):

Empresas y famosos, unidos contra la crisis

El Consejo Superior de Cámaras de Comercio y 18 grandes empresas españolas, como El Corte Inglés o Telefónica, ha presentado este jueves su campaña publicitaria para contagiar confianza y fomentar las actitudes positivas entre la ciudadanía para hacer frente a la salida de la crisis económica, bajo el lema estoloarreglamosentretodos.org.

La campaña cuenta con una página web que se ha constituido como un foro abierto a toda la sociedad, para que a través de ella se conozcan iniciativas e historias de esfuerzo, ingenio, creatividad, que animen a comportamientos y actitudes favorables.

Además, la iniciativa se completará con anuncios publicitarios desplegados por toda España en vallas y en los medios de comunicación tanto televisión como radio. Los ‘spots’ cuentan con la participación gratuita de ciudadanos anónimos y personajes públicos como Andreu Buenafuente, Michael Robinson, Jordi Évole, Angels Barceló, Ferrán Adriá y Pau Gasol, entre otros.

La campaña es una iniciativa exclusivamente privada que no cuenta con participación política. La única intervención pública ha sido la calificación de la campaña como “de interés público” por parte de la Secretaría de Estado de Telecomunicaciones, por lo que los anuncios contarán con tarifas especiales.

Este proyecto cuenta con un presupuesto total de cuatro millones de euros aportados por el Consejo de las Cámaras y las empresas participantes, con un mínimo de 150 000 euros y un máximo de un millón. Además, los patrocinadores han reservado 600 000 euros para llevar a cabo acciones internacionales puntuales para mejorar la imagen de España en el extranjero, iniciativa que sí contará con apoyo público y se limitará a acciones concretas.

El presidente del Consejo Superior de Cámaras de Comercio, Javier Gómez Navarro, ha asegurado que la campaña “no pretende vender ningún producto”, sino que su objetivo es “ayudar al país” a salir de la crisis. “Hay que traspasar las barreras del mundo político para que los ciudadanos hagan lo que tengan que hacer”, ha afirmado.

En ese sentido también se ha referido Miguel Roca Junyent, uno de sus portavoces: “Basta ya de decir que esto está muy complicado, el mundo está mirando a España con una cierta sonrisa y hay que decirle que el país no ha perdido la confianza en sí mismo”.

Las 18 empresas participantes son Telefónica, Iberia, El Corte Inglés, BBVA, Banco Santander, La Caixa, Caja Madrid, Repsol, Cepsa, Endesa, Iberdrola, Red Eléctrica, Mapfre, Renfe, Abertis, Mercadona, Indra y la patronal de la construcción, Seopan.

28 Febreiro 2010 Publicado por | Politics, Propaganda, Spain | Deixar un comentario

Afganistán: civís mortos en accións dos “aliados”

Xa van máis de oito anos desde que comezara a actual guerra de Afganistán, iniciada polos Estados Unidos e apoiada logo por moitos dos seus aliados. Entre eses aliados está España, e por iso deberíamos estar millor informados e máis preocupados polo que alí sucede. Copio unha noticia aparecida esta semana no diario madrileño Público

Los aliados mataron a 153 niños en Afganistán en 2009

La ONU denuncia los “ataques aéreos” y las “redadas nocturnas” de las tropas extranjeras y de las fuerzas afganas.

La ONU asegura que 153 niños han muerto en 2009 en Afganistán por consecuencia de los “ataques aéreos” que efectúan regularmente las tropas internacionales y las “redadas nocturnas en viviendas” en las que participan ocasionalmente también las fuerzas afganas.

Según los datos ofrecidos por la UNAMA, la misión de Naciones Unidas en Afganistán, el 44,2% de los pequeños que perdieron la vida en el país el año pasado lo hicieron en acciones achacables a las fuerzas aliadas contra la insurgencia talibán del país.

En el comunicado de la ONU se dice además que otros 128 menores perecieron en acciones de “elementos antigubernamentales”, en alusión a los talibanes que, según el organismo, “usan a los niños como suicidas” en los atentados. Por otro lado, del total de 346 niños muertos en Afganistán el año pasado, la UNAMA dejó sin atribuir el fallecimiento de 38 menores en 2009, año en que se registró además una cifra récord de ataques contra escuelas, más de 600.

Seguridad de la infancia

La ONU divulgó estos datos con motivo de la visita a Kabul de la representante especial del secretario general de la ONU para la Infancia en los Conflictos Armados, Radhika Coomaraswamy, “Es crucial que la próxima asamblea de paz (o “jirga”, que debe tener lugar este año en Kabul) afronte los temas de seguridad de la infancia, especialmente el reclutamiento y el uso de los niños”, denunció Coomaraswamy, según la nota.

La representante de la ONU, que se reunió con el presidente Hamid Karzai, añadió que Afganistán debe empezar el proceso de aplicación de los planes de acción del Consejo de Seguridad de la ONU para liberar a los menores reclutados por grupos armados y llevar a cabo su reinserción.

“El presidente Karzai me dio su compromiso y estos asuntos tendrán alta prioridad en el marco de las discusiones de paz”, dijo la enviada, quien celebró el cambio de “actitud” en las tácticas de las tropas internacionales para evitar víctimas civiles desde su última visita al país.

Muerte de civiles

Coomaraswamy destacó que el comandante de la Fuerza Internacional de Asistencia a la Seguridad (ISAF), bajo mando de la OTAN, Stanley McChrystal, se ha comprometido a cooperar con la ONU para proteger a la infancia.

“Los niños deben ser protegidos. Estamos preparados para trabajar con la ISAF y con las fuerzas gubernamentales para desarrollar procedimientos operativos estándares que protejan a los niños durante las operaciones militares”, declaró.

La representante de la ONU apostó por elaborar un protocolo que estipule cómo actuar con los niños “asociados a grupos armados” e instaure prácticas que separen claramente “las actividades civiles de las militares” y permita así las labores humanitarias.

Por otro lado, el pasado domingo, 27 civiles murieron en una ofensiva aérea de la OTAN, algo que el Gobierno afgano tachó de “injustificable”.

Pese a que, desde que asumió las riendas de la ISAF en verano de 2009, McChrystal aprobó nuevas directrices para evitar bajas civiles, el año pasado 2 412 civiles perdieron la vida a causa del conflicto armado, un 25% de ellos en acciones militares atribuidas a las fuerzas extranjeras y afganas, según la ONU.

Enlaces relacionados:

27 Febreiro 2010 Publicado por | Afghanistan, Amnesty International, Human Rights, Human Rights Watch, Politics, Spain, United States | Deixar un comentario

Bailabén: manual de aprendizaxe do baile tradicional galego

Hai dous meses falei neste blog de “Así fan os bailadores…” (Dos Acordes, Baiona, 2009; ISBN: 978-84-936618-4-7).

Pois hoxe acabo de coñecer, a través da Asociación de Gaiteiros Galegos, outro libro acompañado dun DVD didáctico sobre as nosas danzas folclóricas. Leva por título “Bailabén: manual de aprendizaxe do baile tradicional galego” (publicado por Edicións do Cumio; ISBN: 978-84-8289-316-7). Copio un extracto da súa presentación:

Con este manual pretendemos achegar material didáctico ao eido do baile tradicional, ou polo menos dar un primeiro paso nese camiño. É a nosa intención proporcionarlles aos mestres de primaria e secundaria unha ferramenta de axuda nas súas aulas. Así poderán dar a coñecer unha parte moi importante do noso patrimonio inmaterial. Diríxese tamén a todos aqueles afeccionados e ensinantes do baile tradicional que queiran seguir a nosa liña sinxela e didáctica.

Neste libro e no DVD que o acompaña atoparedes indicacións e descricións dos movementos de xota e muiñeira reforzadas con fotografías, así como un documento audiovisual de máis dunha hora de duración.

Os autores, Edith Cotilla Quintela e Gustavo Couto Rodríguez, son mestres de baile tradicional e membros do Obradoiro de Cultura Tradicional “Ultreia” de Santiago.

26 Febreiro 2010 Publicado por | Dance, Education, Folklore, Galicia, Music | Deixar un comentario

Obedience knows how to keep the rules…

“Obedience knows how to keep the rules; love knows when to break them” (Anthony de Mello)

Tiven a sorte de asistir, no 1997, a un curso de Historia da Música Española co eminente musicólogo José López Calo, a quen case todos chamaban padre Calo porque era xesuíta. Xa profesor emérito, tiña daquela 75 anos, máis que dar clase contaba anécdotas, algunha delas moi interesante.

Eu pregunteille varias veces pola súa transcripción musical do Códice Calixtino, en concreto pola peza “Congaudeant catholici”, que segundo algúns estudos podería ser unha das primeiras polifonías a tres voces… A min o que me preocupaba, ademais de saber se a peza era a dúas ou a tres voces, e de descifrar un posible ritmo na notación, era que algúns grupos prestixiosos interpretaban a peza coa escala dórica (unha das típicas no canto gregoriano), cantando sempre “si natural”, outros cantaban unha escala “menor natural” facendo sempre “si bemol”, e outros mesturaban “si natural” e “si bemol”, reservando este último para o “floreo” ou “bordadura” do “la”.

Tiven que insistir, e facer a pregunta doutra forma, para que me contestase. Díxenlle se era correcto interpretar a partitura tal e como estaba no seu libro (escala dórica), e respondeu afirmativamente. Como non quixo darme máis explicacións, e tardou tanto en responder, a miña conclusión é que, como bo científico, non estaba seguro ao cento por cento.

O padre Calo estudara co grande musicólogo Higinio Anglés, e este á súa vez co mestre Friedrich Ludwig (non confundir co pintor homónimo). Pois contounos o padre Calo unha anécdota que lle contara Anglés sobre Ludwig. Dixéralle o mestre Ludwig a Anglés:

“Se un códice non segue as miñas teorías, sigue ao códice”

Isto é: un sabio caracterízase por coñecer as regras e por estar preparado para rompelas cando a ocasión o require. Niso coinciden os místicos, o método científico, a crítica marxiana, e o falsacionismo de Karl Popper. Lamentablemente, o mundo está cheo de talibáns, con turbante, estola ou gravata, aferrándose aos dogmas e matando ou deixando morrer por non rompelos.

24 Febreiro 2010 Publicado por | Anthony de Mello, Codex Calixtinus, Education, Music, Philosophy, Science, Vocal music | Deixar un comentario

Salinger: “The Catcher in the Rye”

Acabo de ler, practicamente dunha sentada, “The Catcher in the Rye” (traducido ó español, claro, o meu inglés non dá para tanto). Está ben a novela, fai unha aguda “penetración psicolóxica” no revolto universo mental do ser humano adolescente. E non entendo por que hai tal controversia ou polémica arredor dela. Aínda digo máis, Jerome David Salinger, o seu autor, parece ás veces excesivamente moralizante e politicamente correcto. Quizá se autocensurou para asegura-la publicación da novela (Estados Unidos, 1951, en plena explosión da caza de bruxas, na cal a propaganda estigmatizaba calquera disidencia, real ou percibida, coas etiquetas comunismo e actividades antiamericanas). Quizá a traducción estea igualmente autocensurada, que tamén España tivo a súa “longa noite de pedra” particular (léase por exemplo “La censura cinematográfica en España”, de Alberto Gil)…

O protagonista da novela é un adolescente que, a pesar da súa relativa inadaptación, non emprega a violencia, mantén a virxinidade, considera a homosexualidade unha perversión, ten a Xesús Cristo como referente moral e manifesta virtudes como a xenerosidade ou a sinceridade; que tras unha aventura de fin de semana volve á institución familiar por propia vontade e se nos mostra reconducido á institución escolar a través da institución psiquiátrica. Case parece o fillo pródigo, un futuro xenro perfecto…

Na miña opinión, so unha sociedade como a estadounidense, onde impera o analfabetismo funcional construído a través da alienación e dun “pensamento único” chauvinista e mesiánico, pode ter esta novela na cabeza da lista de libros cuxa prohibición se solicitou en bibliotecas e centros educativos.

O título da novela está inspirado nunha canción do poeta escocés Robert Burns (1759 – 1796):

COMING THROUGH THE RYE.

Tune–”_Coming through the rye._”

[The poet in this song removed some of the coarse chaff, from the old chant, and fitted it for the Museum, when it was first printed.]

I.

Coming through the rye, poor body,
Coming through the rye,
She draiglet a’ her petticoatie,
Coming through the rye.
Jenny’s a’ wat, poor body,
Jenny’s seldom dry;
She draiglet a’ her petticoatie,
Coming through the rye.

II.

Gin a body meet a body–
Coming through the rye,
Gin a body kiss a body–
Need a body cry?

III.

Gin a body meet a body
Coming through the glen,
Gin a body kiss a body–
Need the world ken?
Jenny’s a’ wat, poor body;
Jenny’s seldom dry;
She draiglet a’ her petticoatie,
Coming through the rye.

22 Febreiro 2010 Publicado por | Education, History, Literature, Politics, Propaganda, United States | Deixar un comentario

Seguir este blogue

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.