Blog de César Salgado

Os papeis terman do que lles poñen, e internet nin che conto…

“Ayes de mi país”, edición crítica do cancioneiro de Marcial Valladares

Hoxe quero reseñar unha novidade editorial, interesante para os que estudan a música folclórica galega. Autores: José Luís do Pico Orjais e Isabel Rei Sanmartim. Título: “Ayes de mi país: o cancioneiro de Marcial Valladares” (Dos Acordes, Baiona, 2010; ISBN: 978-84-936618-1-6).

Esta edición crítica parte dun manuscrito autógrafo do propio Marcial Valladares, datado no 1865, e doutras fontes. Inclúe os textos e tamén facsímiles e transcripcións das partituras (ata agora inéditas). Pode comprarse, por exemplo, en toupa.net.

29 Xuño 2010 Publicado por | Folklore, Galicia, Music, Vocal music | Deixar un comentario

Lois Pereiro e outros creadores que morreron “antes de tempo”

Esta semana soubemos da decisión que a Real Academia Galega tomou sobre o “día das letras galegas” do ano 2011. Váiselle dedicar a Lois Pereiro (1958 – 1996), un poeta que nos deixou “antes de tempo”.

Iso faime recordar a outros creadores, artistas e científicos insignes, que morreron moi novos. Quen sabe o que poderían dar de si esas mentes que fixeron tanto en tan pouco tempo… Farei unha lista cos primeiros que me veñen á memoria, e ireina completando pouco a pouco. Hainos que morreron de morte morrida e tamén os hai que morreron de morte matada. Os que seguen non chegaron a cumprir os corenta anos, igual que Lois Pereiro:

Un apartado especial para os galegos…

28 Xuño 2010 Publicado por | Education, Galicia, History, Human Rights, Literature, Music, Philosophy, Poetry, Politics, Science, Visual arts | Deixar un comentario

Xa está “na rúa” o Mozilla Firefox 3.6.6

Se xa usades o Mozilla Firefox, habedes recibir un aviso para descargar e instalar unha actualización. Se aínda non o usades ou queredes descargar un instalador offline, escollede o idioma e o sistema operativo que queirades, porque navegador non o habedes encontrar millor… :-)

Hai catro días anunciei aquí que saíra a versión 3.6.4 do Mozilla Firefox, e comentaba que esta versión era máis segura e estable que as anteriores, destacando que separa en procesos distintos o navegador e as plugins Adobe Flash, Apple Quicktime e Microsoft Silverlight. Agora, cando unha desas plugins teña un erro (crash ou freeze), ese erro non vai afectar ao resto do programa.

Hoxe apareceu a versión 3.6.6, e a única novidade é o tempo que o navegador espera pola resposta da plugin, que pasa de 10 a 45 segundos. O incremento parece que foi necesario para algúns xogos como os de Zynga (FarmVille, por exemplo) e para computadoras antigas (ver nota oficial no blog de Mozilla)…

27 Xuño 2010 Publicado por | Mozilla Firefox, Software | Deixar un comentario

España: menores que chegaron hai anos en caiucos, aínda en “centros de emerxencia” (informe de HRW)

Human Rights Watch (HRW) publicou esta semana un informe dunhas corenta páxinas sobre a situación dos menores que chegaron ás Illas Canarias (España) en caiucos, converténdose así en “inmigrantes ilegais”. O informe leva por título “Eternal Emergency. No End to Unaccompanied Migrant Children’s Institutionalization in Canary Islands Emergency Centers”, e ten unha versión en español, “Emergencia eterna: La institucionalización de menores extranjeros no acompañados en centros de emergencia de las Islas Canarias no tiene fin”. Copio un extracto desta última (a negrita é miña):

En 2006, las Islas Canarias acapararon la atención de los medios de comunicación internacionales cuando más de 30 000 inmigrantes llegaron en cayucos desde África Occidental, entre ellos 928 niños desprovistos de ambos padres y de cualquier adulto que les cuidara. De acuerdo con el Derecho internacional y la legislación española, los menores tenían derecho a una protección especial del Estado y las autoridades de las Islas Canarias abrieron rápidamente instalaciones temporales para acogerles, los llamados centros de emergencia.

En 2007, HRW documentó serias alegaciones de malos tratos, condiciones insuficientes de alojamiento y descuido, así como la incapacidad de las autoridades de supervisar los centros de emergencia y de proteger a los niños de todo daño [ver informe "Responsabilidades no bienvenidas: España no protege los derechos de los menores extranjeros no acompañados en las Islas Canarias"].

Tres años más tarde, el Gobierno de Canarias sigue manteniendo abiertos los centros de emergencia. Cuando realizamos nuestro estudio, albergaban a 276 menores, 201 alojados en instalaciones de gran tamaño con 50 o más niños. Las autoridades no han incluido a los centros dentro del marco legislativo vigente que define unas normas mínimas para la acogida temporal, ni han fijado límites de ocupación. Como resultado, los centros ofrecen unas condiciones muy dispares, incluyendo casos en los que se incumplen las normas internacionales, así como las nacionales. Las condiciones, las prácticas y la falta de garantías frente a abusos suponen el incumplimiento de los derechos de los niños de acuerdo con el Derecho internacional y la legislación nacional.

Pese a que se crearon como una respuesta temporal frente a la llegada repentina de un gran número de menores no acompañados, se están utilizando los centros de emergencias como acogida permanente de los menores. Su estancia en estas instituciones no se limita y el Gobierno de Canarias no tiene previsto su cierre. De los 25 menores entrevistados, 10 han pasado más de un año, 6 más de dos, y 2 chicos más de tres años en un centro de emergencia. [...]

Los menores extranjeros no acompañados tienen derecho a permisos temporales y renovables de residencia. Sin embargo, a todos los que entrevistamos se les había expedido permisos que expiraban el día que cumplían 18 años. Se trata de una política deliberada que convierte a los menores en inmigrantes en situación irregular el día que tienen que dejar el centro. El impacto de esa política es grave y supone que los niños se ven abocados casi inevitablemente a vivir en la calle, marginados y en situación irregular en cuanto dejan las estructuras de acogida. Sin acceso a asistencia letrada, los menores no pueden defender sus derechos y se quedan sin vías para recurrir ante un trato de las autoridades que va en contra de sus derechos e intereses. [...]

24 Xuño 2010 Publicado por | Human Rights, Human Rights Watch, Politics, Spain | Deixar un comentario

Libia: violacións impunes dos Direitos Humanos (informe de AI)

Amnistía Internacional (AI) publicou hoxe un informe dunhas cento trinta páxinas sobre as violacións dos Direitos Humanos en Libia, destacando, entre outras:

  • as “execucións extraxudiciais”
  • a impunidade
  • a pena de morte, incluso por delictos non violentos
  • os xuízos inxustos
  • as detencións prolongadas en réxime de incomunicación, que chegan a constituír “desaparicións forzadas”
  • os maltratos e as torturas aos detidos
  • os castigos corporais como as amputacións e as flaxelacións
  • o trato discriminatorio que sofren as mulleres acusadas de “adulterio”
  • a case total ausencia de liberdade de expresión e asociación

O informe leva por título “Libya of tomorrow”: What hope for human rights. Copio un extracto da súa introducción (a negrita e os enlaces púxenos eu):

[...] Human rights violations in Libya are facilitated by the absence of adequate legal safeguards, particularly in cases that are deemed to be political in nature. Even those limited safeguards that exist in Libyan legislation tend to be routinely flouted in such cases, particularly by members of the security forces such as the Internal Security Agency (ISA), an intelligence body. The ISA, which seems to operate beyond any judicial oversight and whose remit, mandate and structure remain opaque and unclear, has been implicated in gross human rights violations in the past and continues to be responsible for violations. No members of the ISA are known to have been held accountable for committing gross human rights violations including torture and extrajudicial executions.

The ISA controls two major prisons, Abu Salim and Ain Zara, in addition to a number of unrecognized places of detention which are out of reach of any judicial authority. Members of the ISA arrest and detain individuals suspected of dissent or deemed to present a security threat. These detainees are held incommunicado for prolonged periods in conditions amounting to enforced disappearance in certain cases, exposing them to the risk of torture or other ill-treatment and breaching even the limited safeguards set out in Libya’s Code of Criminal Procedure. [...]

Hundreds of individuals have been detained arbitrarily in Libya in recent years. They have included people imprisoned solely for the peaceful exercise of their right to freedom of expression or association as well as individuals detained without charge or trial or after grossly unfair trials. Others remained in detention despite being cleared by the courts or after serving sentences imposed by the courts.

Contrary to the worldwide trend towards the abolition of the death penalty and Colonel Mu’ammar al-Gaddafi’s public statements against capital punishment, the death penalty is prescribed for a wide range of offences, including activities that amount to the peaceful exercise of the right to freedom of expression and association.

Libyan courts continue to hand down death sentences in trials that fall short of international standards, and executions continue to be carried out by firing squad. The death penalty appears to be imposed disproportionately on foreign nationals. They are particularly vulnerable given the failure of the Libyan authorities to provide them with translation services and immediate access to their consular representatives. Foreign nationals are also at a disadvantage in entering negotiations with families of murder victims over diya (blood money), given that they often have limited financial means.

Other cruel, inhuman or degrading punishments remain in force such as flogging and amputation, which continue to be passed by courts for adultery and theft. The corporal punishment of flogging for adultery appears to be imposed disproportionately on women. The mere fact of being pregnant and unwed seems to be sufficient basis to convict women of adultery, raising additional concerns that women might be deterred from reporting rape for fear of prosecution. [...]

A case in point is the Libyan authorities’ failure to adequately address the Abu Salim Prison killings of June 1996. Up to 1 200 detainees are believed to have been extrajudicially executed following a riot protesting at poor prison conditions. [...]

23 Xuño 2010 Publicado por | Amnesty International, Death penalty, Human Rights, Libya, Politics | Deixar un comentario

Seguir este blogue

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.