Comedores escolares
De entre as moitas disfuncións das que adoecen as nosas escolas, destaca que están a decrecer na súa dimensión educativa mentras crece sen control (como o cancro no corpo humano) a súa dimensión asistencial, de forma que as escolas case se converteron en aparcadoiros de nenos. Un aspecto que a sociedade en xeral non coñece suficientemente é o poder que detentan as empresas de transporte escolar sobre os horarios das escolas. Pero hoxe quero falar dos comedores.
Chama poderosamente a atención que as coidadoras ou colaboradoras, póñoo así porque soen ser mulleres, nais e desempregadas (vaia, case as teñen todas) son voluntarias, noutras palabras, non teñen contrato nin Seguridade Social (nin direito á folga, etcétera). A pesar de que o seu horario non constitúe unha xornada laboral comparable á doutros traballadores, hai algo que non me parece discutible: fan un traballo e asumen unha responsabilidade que non estamos a recoñecer adecuadamente. Por non falar da súa retribución: nove euros diarios, pero so se contan os días lectivos, co cal sae un máximo mensual duns cento oitenta euros.
Isto contrasta co obsceno sistema de subvencións. No comedor onde xanta o meu fillo, o que máis paga so ten que poñer 3,15 euros por día lectivo, uns sesenta euros ao mes, cando hai rendas altísimas no noso barrio. Eu, que non son rico pero de momento podería pagar sen problema o 100% e máis, teño unha rebaixa do 50% e pagarei uns trinta euros ao mes. Os gobernantes deben reler urxentemente o artigo 31.1 da Constitución Española e lexislar en consecuencia:
Todos contribuirán al sostenimiento de los gastos públicos de acuerdo con su capacidad económica mediante un sistema tributario justo inspirado en los principios de igualdad y progresividad [...]
Executaron a Troy Davis, ¿que farán se descobren que non era culpable?
Estados Unidos, ese exemplo de democracia e direitos civís… Barack Obama, ese presidente tan prometedor (yes, we can) e tan pouco cumpridor… Hai uns días executaron a Troy Davis, culpable ou inocente, quizá non o saibamos nunca, porque é difícil imaxinar un xuízo que implique condena a morte con menos probas. Non hai evidencia física ningunha. Non apareceu (máis ben non buscaron) a arma homicida. Case todas as testemuñas de cargo denunciaron máis tarde presións da policía para manipular as súas declaracións e fabricar así un culpable. Das dúas (igual son tres, non investiguei o caso abondo) testemuñas de cargo que non denunciaron manipulación, unha é o outro sospeitoso…
Este vídeo fíxose para a campaña de Amnistía Internacional, e espero que a loita continúe, polo menos para evitar que condenen a inocentes.
Enlaces relacionados:
- Coalición Mundial contra a Pena de Morte
- Death Penalty Information Center
- National Coalition to Abolish the Death Penalty (NCADP)
About NCADP:
Since its inception in 1976, NCADP has been the only fully staffed national organization exclusively devoted to abolishing capital punishment. NCADP provides information, advocates for public policy, and mobilizes and supports individuals and institutions that share our unconditional rejection of capital punishment.
Our commitment to abolition of the death penalty is rooted in several critical concerns.
First and foremost, the death penalty devalues all human life – eliminating the possibility for transformation of spirit that is intrinsic to humanity.
Secondly, the death penalty is fallible and irrevocable – over one hundred people have been released from death row on grounds of innocence in this “modern era” of capital punishment.
Thirdly, the death penalty continues to be tainted with race and class bias. It is overwhelming a punishment reserved for the poor (95% of the over 3700 people under death sentence could not afford a private attorney) and for racial minorities (55% are people of color).
Finally, the death penalty is a violation of our most fundamental human rights – indeed, the United States is the only western democracy that still uses the death penalty as a form of punishment.
“Círculos viciosos”: a necesidade de preguntar por que
Son moitos os que nos queren convencer de que non hai alternativas. Temos que cuestionar eses discursos, recuperando a forma de preguntar ¿por que? que tiñamos aos catro ou cinco anos. E respondendo, coa maior honestidade posible, ás preguntas dos que aínda conservan esa forma de preguntar, para que poidan recuperala máis facilmente cando sexan adultos.
Supoñendo que sexan sinceras, as preguntas sempre abren o campo de coñecemento, mentras que as respostas (en especial as que inclúen unha negación no seu enunciado) poden cerralo en falso, se nos fiamos da súa verdade presuntamente incuestionable. Dicíao así un profesor meu de Maxisterio: “Non hai preguntas estúpidas. Quizá algunha resposta”.
Pensemos axudados por “Círculos viciosos”, canción con preguntas de Chicho Sánchez Ferlosio, orixinalmente publicada por Joaquín Sabina no disco Malas compañías (1980)…
–Quisiera hacer lo de ayer,
pero introduciendo un cambio.
–No metas cambios, Hilario,
que está el jefe por ahí.
–¿Por qué está de jefe?
–Porque va a caballo.
–¿Por qué va a caballo?
–Porque no se baja.
–¿Por qué no se baja?
–Porque vale mucho.
–¿Y cómo lo sabe?
–Porque está muy claro.
–¿Por qué está tan claro?
–Porque está de jefe.–Eso mismo fue
lo que yo le pregunté:
¿por qué esta de jefe?–Yo quiero bailar un son
y no me deja Lucía.
–Yo que tú no bailaría
porque está triste Ramón.
–¿Por qué está tan triste?
–Porque está malito.
–¿Por qué está malito?
–Porque está muy flaco.
–¿Por qué está tan flaco?
–Porque tiene anemia.
–¿Por qué tiene anemia?
–Porque come poco.
–¿Por qué come poco?
–Porque está muy triste.–Eso mismo fue
lo que yo le pregunté:
¿por qué está tan triste?–Quiero formar sociedad
con el vecino de abajo.
–Ese no tiene trabajo,
no te fíes, Sebastián.
–¿Por qué no trabaja?
–Porque no lo cogen.
–¿Por qué no lo cogen?
–Porque está fichado.
–¿Por qué lo ficharon?
–Porque estuvo preso.
–¿Por qué lo metieron?
–Porque roba mucho.
–¿Por qué roba tanto?
–Porque no trabaja.–Eso mismo fue
lo que yo le pregunté:
¿por qué no trabaja?–Quiero conocer a aquel,
hablarle y decirle hola.
–¿No le has visto la pistola?
Deja esa vaina, Javier.
–¿Por qué la pistola?
–Porque tiene miedo.
–¿Por qué tiene miedo?
–Porque no se fía.
–¿Por qué no se fía?
–Porque no se entera.
–¿Por qué no se entera?
–Porque no le hablan.
–¿Por qué no le hablan?
–Por llevar pistola.–Eso mismo fue
lo que yo le pregunté:
¿por qué la pistola?
Informe de AI sobre o conflicto étnico do sur de Tailandia: víctimas civís e outras violacións do Direito Humanitario
Amnistía Internacional (AI) publicou esta semana un informe sobre Tailandia, centrado nun deses conflictos que permanecen olvidados mentras os mass media non dispoñan de motivación económica ou política, ou dalgunha anecdótica imaxe espectacular. O informe leva por título “They took nothing but his life”: Unlawful killings in Thailand’s southern insurgency. Copio un extracto da súa introducción:
[...] For the past seven and a half years, all or part of Thailand’s four southern-most provinces have been wracked by an insurgency pitting variously armed and organized ethnic Malays —nearly all Muslims— against the officially and predominantly Buddhist Thai state. Nearly 5 000 people have been killed and thousands more injured [see South Thailand insurgency on Wikipedia].
The Thai authorities have arrested over 5 000 people, many of whom were then arbitrarily detained, and in many cases, subjected systematically to torture. The government has also resorted to enforced disappearances and extrajudicial executions.
On their side, the insurgents have deliberately attacked “soft targets”, farmers, house-workers, teachers, students, religious leaders, monks, civil servants, or persons with vague or tenuous affiliation with the security forces or counter-insurgency efforts.
From January 2004 to June 2011 (the latest month for which statistics were available), at least 64 per cent of all those killed in the conflict were civilians, or in legal terms, “persons taking no active part in hostilities”.
Amnesty International believes that the insurgents in southern Thailand, through widespread killings of civilians from both Buddhist and Muslim communities, are committing acts aimed at spreading terror among the civilian population. Although beyond the scope of this report, other actions by the insurgents are also aimed at spreading terror, including detonating bombs in markets and other crowded places; planting improvised explosive devices by the side of busy streets; planting landmines on rubber plantations; beheading some of their victims; and attacking (often via drive-by shootings) or otherwise destroying or defacing businesses, infrastructure, or other private or public property. Amnesty International calls on the insurgents to immediately cease attacks deliberately targeting civilians, indiscriminate attacks, and other violations of international humanitarian law, many of which constitute war crimes. [...]
Targeting persons taking no active part in hostilities violates one of the key rules of international humanitarian law, as it pertains to armed conflicts such as the one in southern Thailand, which is an internal or “non-international” conflict. Article 3 common to the four Geneva Conventions of 1949, which is binding on all parties to internal armed conflicts, provides that certain acts against “persons taking no active part in the hostilities … are and shall remain prohibited at any time and in any place whatsoever”. Under customary international humanitarian law, “acts or threats of violence the primary purpose of which is to spread terror among the civilian population are prohibited”. [...]
Enlaces relacionados:
- “Targets of Both Sides”. Violence against Students, Teachers, and Schools in Thailand’s Southern Border Provinces (Human Rights Watch report, 20 – IX – 2010)
- “No One Is Safe: Insurgent Attacks on Civilians in Thailand’s Southern Border Provinces” (Human Rights Watch report, 27 – VIII – 2007)
- “It Was Like Suddenly My Son No Longer Existed”. Enforced Disappearances in Thailand’s Southern Border Provinces (Human Rights Watch report, 19 – III – 2007)
Columbus Day (Día de la Raza, Día de la Hispanidad)
Con motivo da próxima celebración (millor sería que, de haber algo, fose so conmemoración) do Columbus Day nos Estados Unidos, coñecido noutros países como Día de la Raza ou Día de la Hispanidad, unha amiga envíame a seguinte imaxe. A propaganda mistificadora da Historia escrita polos vencedores convertiu o xenocidio en “fusión cultural”. E a ninguén lle parece estraño que, despois desa “fusión”, as linguas dos novos Estados fosen o español, o inglés, o portugués, o francés e o neerlandés?
Cando compartín esta imaxe no Facebook, púxenlle como título “Europeans did not discover America, they invaded it”…
Outra imaxe que anda polo Facebook adiante (clicar para ampliar)…
