Blog de César Salgado

6 Decembro 2009

“El protocolo de Montijo sobre relaciones con la SGAE” (Ángel Vázquez Hernández)

Gardado en: Education, Human Rights, Music, Politics, Spain — César Salgado @ 21:34

Esperemos que se espalle o espírito da ADEMYC (Asociación de Empresarios de Montijo y Comarca) e que acaben canto antes o roubo e a intimidación, amparados polos gobernantes, ¡no nome dos direitos de autor!

No artigo “El protocolo de Montijo sobre relaciones con la SGAE” (blog de Ángel Vázquez Hernández) inclúese unha “[...] lista de consejos prácticos para evitar que la SGAE se quede con tu dinero [...]“, algo moi importante nestes tempos de crise.

P. S. (8 – XII – 2009). Ver tamén o artigo de hoxe, Recomendaciones de Ana “Traxtore” sobre cómo anular un contrato con la SGAE.

18 Novembro 2009

Un mes de outubro anormalmente cálido

Gardado en: Education, Galicia, Nature, Science — César Salgado @ 22:25

O mes de outubro pareceunos a moitos galegos anormalmente cálido. Supoño que ás facturas de calefacción e a algúns cultivos tamén llelo parecería. Cito algúns datos do Informe climatolóxico: mes de outubro 2009 elaborado por Meteogalicia

A temperatura máxima media estivo moi por riba dos valores climáticos, e en Ferrol marcaría un novo máximo histórico:

Estación Outubro 2009 Valores climáticos
Ferrol 21,6 18,7
Santiago 20,8 19,0
Lugo 21,0 17,5
Pontevedra 22,4 20,0
Ourense 23,2 20,9

Tamén a temperatura mínima media estivo moi por riba dos valores climáticos, e en Pontevedra marcaría un novo máximo histórico:

Estación Outubro 2009 Valores climáticos
Ferrol 14,6 12,7
Santiago 13,0 10,6
Lugo 10,2 8,6
Pontevedra 13,6 10,2
Ourense 12,4 9,4

Finalmente, vemos como a temperatura media tamén acusa a anomalía, aínda que non se acada máximo histórico ningún:

Estación Outubro 2009 Valores climáticos
Ferrol 17,5 15,7
Santiago 16,2 14,8
Lugo 14,7 13,1
Pontevedra 17,2 15,1
Ourense 17,0 15,2

4 Novembro 2009

Java Runtime Environment update 1.6.0.17

Gardado en: Education, Software — César Salgado @ 18:28

Xa saíu a nova versión (1.6.0.17) da máquina virtual Java, que necesitan para funcionar moitas aplicacións (entre elas o programa educativo JClic) e algunhas páxinas web.

A maioría dos usuarios habedes recibir un aviso de actualización automática. Se non o recibides, pódese descargar desde aquí: Java SE Downloads, seleccionando “JRE 6 Update 17″ e despois a “platform” (o sistema operativo adecuado)…

30 Outubro 2009

Joaquina Prades: “Clase de Religión, o de nada”

Gardado en: Education, Politics, Religion, Spain — César Salgado @ 15:02

Moitos profesores temos que enfrontarnos con esa hora na que non podes facer nada, pero tampouco podes non facer nada. Copio a continuación “Clase de Religión, o de nada”, artigo de Joaquina Prades, publicado orixinalmente polo diario madrileño El País e que eu tomo da páxina laicismo.org, onde se compilan noticias relacionadas co asunto…

El primer día de curso, el escritor Eduardo Soto acudió al colegio público “El Carmen” de Cuenca para matricular a su hijo en segundo de Primaria. Inscribió al niño en Alternativa -dos horas lectivas a la semana- y preguntó a la jefa de estudios: “¿Qué va a hacer mi hijo durante estas dos horas?”. “Nada”, fue la respuesta. El padre quiso saber más, pero la profesora le cortó: “No podemos hablarles de ninguna cultura religiosa, ni repasar asignaturas, ni abordar actividades que supongan un refuerzo académico porque lo prohíbe la ley. Por eso no hacemos nada. Lo ha decidido el claustro para evitar problemas”.

—¿Y entonces qué hacen?

—Jugamos al parchís.

La clase de nada, la que antes se llamaba Alternativa a la Religión y desde la Ley Orgánica de Educación (LOE) de 2006 se denomina Atención Educativa Debida, es una de las asignaturas que más desconcierto genera entre padres y educadores. Desde jugar al parchís o a los barcos hasta aprender Conocimiento del Medio, pasando por cante y baile local, técnicas de inteligencia emocional, hacer los deberes en silencio o suprimirla del calendario: todo cabe dentro de una materia cuya regulación legal se limita a exigir “una debida educación (…) sin reforzar el conocimiento”.

Es decir, estos niños están obligados por ley a salir de la clase en la que los otros escolares dan Religión y trasladarse a una sala con un profesor que no habla de ninguna materia porque de lo contrario -opinan los autores de la orden ministerial- les colocaría en situación de ventaja con respecto a los alumnos religiosos. Según el Ministerio de Educación, ésta es una buena fórmula para garantizar el derecho de los padres a que sus hijos no sean adoctrinados en una confesión religiosa. Pero muchos educadores consideran el modo en que se ha diseñado la alternativa como un disparate pedagógico.

¿Supone además una discriminación hacia los niños laicos, como asegura la profesora y sindicalista de CC OO Mar Fernández? ¿O se trata una vez más -como denuncian otras fuentes- del celo del Gobierno para no contrariar a la Conferencia Episcopal? En las aulas, nadie parece contento con la solución. Los obispos recurren contra los Gobiernos autonómicos que intentan librar a sus alumnos de la clase de nada; los padres desconocen en su mayoría qué hacen sus hijos en esas horas de limbo educativo y los profesores intentan como pueden la cuadratura del círculo.

La Ley Orgánica de Educación (LOE), vigente desde 2006, regula cómo y cuándo debe impartirse la enseñanza religiosa en Infantil, Primaria, Secundaria y Bachillerato y concede además la potestad a las jerarquías católica, musulmana, evangélica y judía para llenarla de contenido. Pero nada dice de la materia alternativa. Se limita a indicar que los niños no deben quedar sin tutela e insiste en que no pueden tratar ningún asunto relacionado con el currículo escolar. Por eso cada centro se convierte durante esas horas en un pequeño mundo autónomo, donde la voluntad del profesor determina si se pierde el tiempo o se ofrece algo útil al alumnado.

Algunos responsables de colegios e institutos optan claramente por la segunda opción, aún a sabiendas de que en cierta forma están desafiando la ley. Así ocurre en un gran centro público bilingüe de la zona norte de Madrid, cuyo claustro ha decidido que se imparta clase de Conocimiento del Medio en castellano mientras los otros reciben adoctrinamiento. En Castilla-La Mancha, el delegado de Educación, Eugenio Alfaro, sabe que en algunos colegios de Cuenca los niños “juegan a las matemáticas”, que no es lo mismo que “recibir clase de Matemáticas”, un truco para salir del atolladero de forma airosa.

Pero se trata de excepciones. “Muchas veces nos llegan quejas de padres porque hay profesores muy religiosos en colegios públicos que obligan a los alumnos laicos a permanecer dos horas de brazos cruzados. Eso es una barbaridad”, añade.

En los centros privados católicos, la mayoría financiados por el Estado, no existen clases de Atención Educativa Debida. Según sus portavoces, por falta de demanda. “Nuestros alumnos nos eligen por ser católicos. No tendría sentido que se negaran a asistir a clase de Religión”, dice María Rosa de la Cierva, secretaria de la provincia eclesiástica de Madrid y mano derecha del obispo Antonio María Rouco. De la Cierva expresa su disgusto porque “muchísimos centros públicos programan la clase de Religión a primera o última hora, de forma que los laicos se pueden ir a sus casas. No puede ser. No se puede colocar la Religión en situación de desventaja”. De la Cierva comenta que ya han denunciado esta situación ante la Consejería de Educación de Madrid, y que desde el Gobierno de Esperanza Aguirre se les ha prometido que extremarán la inspección.

¿Por qué les molesta lo que hagan los otros niños si sus alumnos ya reciben la formación religiosa que eligen dentro del colegio? Rosa de la Cierva apenas tarda un segundo en contestar: “El Concordato entre el Gobierno español y la Santa Sede exige la consideración de la Religión como asignatura fundamental, al mismo nivel que las Matemáticas. El Concordato está para cumplirlo”. Los obispos del País Vasco y Baleares han denunciado ante los tribunales a los Gobierno autónomos por permitir este escaqueo durante el Bachillerato. El Vaticano, en un comunicado reciente, ha recordado a sus obispos que deben oponerse en cada país a las enseñanzas alternativas.

Tal vez en el trasfondo del malestar asoma el desafecto creciente de las familias a inscribir a sus hijos en Religión. Los últimos datos oficiales, los del curso escolar 2006-2007, dibujan una curva descendente que se hunde tras las primeras comuniones, en cuarto de Primaria. Más de la mitad de los alumnos de ESO eligen alternativa y en bachiller la cifra se reduce casi a testimonial.

El obispo de Sigüenza-Guadalajara, José Sánchez, lamentaba en su última homilía “el progresivo descenso de adolescentes y jóvenes que solicitan Religión, por la poca importancia que se le da” y “porque la alternativa a veces se reduce a nada”.

Algunos colegios buscan soluciones imaginativas, como los que se han puesto en contacto con la especialista Elsa Punset para enseñar técnicas de inteligencia emocional. “Es una manera fantástica de llenar esas horas, porque podemos ayudar mucho a los niños”, dice la autora de Brújula para navegantes emocionales.

En el colegio privado de Madrid “Ramón y Cajal”, la responsable de Primaria, Amparo Cedillo, explica que a partir de este curso a los alumnos laicos se les fomentará la afición a la lectura. “Hemos seleccionado textos para que experimenten el placer de leer y aprendan sistemas de localización espacial”. Algo muy similar se lleva practicando con creciente demanda desde hace dos cursos en el Instituto “La Asunción” de Elche.

El colegio en el que estudia el hijo de Eduardo Soto ha dado también un paso adelante, al sustituir el parchís por las damas y el ajedrez. En algunos centros de la Comunidad Valenciana, Cataluña y Andalucía funcionan talleres de radio y folklore local. Pero en la mayoría de los colegios e institutos no se hace nada. O como mucho, deberes, pero en silencio. Así lo asegura Fernando Martín, vicepresidente de la asociación de padres de alumnos CEAPA. “El profesor se limita a vigilar”, dice. ¿Y si alguno no entiende la tarea y reclama su ayuda? “En ese caso depende de la voluntad de cada docente. En teoría, según la ley, debe permanecer mudo, pero, claro, un profesor es sobre todo un profesor y supongo que contestará”, responde.

Los más pequeños, los que tienen pocos deberes encomendados, lo pasan peor. El padre de una niña de tres años matriculada en un colegio público de Sevilla la recogía el pasado curso llorando porque la sacaban de clase junto a dos pequeños musulmanes y los encerraban a los tres en el archivo. La pequeña creía que estaba siendo castigada. Este año, se ha sumado a su pequeño grupo un niño evangelista y la profe les da puzzles para que jueguen. También han mejorado su suerte los hijos de Antonio Calvo en el colegio público Santa Ana de Cuenca. Hace pocos cursos al mayor le mandaban al pasillo. Ahora, “han encontrado un profesor majo” y plantan semillas, cuidan el jardín y usan el ordenador. Ha sido, como recalcan ambos padres, cuestión de suerte.

Y esto es precisamente lo que les indigna: constatar que el azar juega un papel decisivo en el sufrimiento o el bienestar de los menores. “Si hablamos de educación resulta, cuando menos, lamentable”, dice Calvo. “¿Por qué tiene que pagar mi hija con sus lloros el engendro que han creado entre unos y otros?”, remata el sevillano.

12 Outubro 2009

Telecentros de Asturias: outro paso atrás para o software libre

Gardado en: Education, Human Rights, Politics, Software, Spain — César Salgado @ 09:36

Hai dous meses, na anotación “Jakintza Ikastola”, comentei o escandaloso caso do Goberno vasco que, en tempo de crise, habendo alternativas libres e gratuítas, contrataba a compra de 20 000 computadoras escolares cun sistema operativo e cunha suite ofimática de pago e de código pechado, que secuestran ós usuarios cun único servizo técnico autorizado. Por se alguén non o ten claro, falo do sistema operativo Microsoft Windows (a alternativa libre e gratuíta podería ser un sistema operativo Linux) e da suite ofimática Microsoft Office (a alternativa libre e gratuíta podería ser OpenOffice.org). Parece que as administracións pasan por alto normas como a Ley 11/2007, de 22 de junio, de acceso electrónico de los ciudadanos a los Servicios Públicos ou o Real Decreto 1494/2007.

Hoxe encontro outra noticia semellante, na cal unha administración pública actúa a favor do monopolio e contra a cultura do software libre… nos “telecentros” de Asturias substitúen as computadoras con arranque dual Windows / Linux por outras que so traen Windows. Máis información no blog de Ángel Vázquez Hernández:

“Adiós a Ubuntu en los Telecentros en Asturias”

11 Outubro 2009

Couza

Gardado en: Education, Language, Science — César Salgado @ 12:55

Hai moitos insectos coleópteros que fan buratos nos mobles de madeira, pero a fala coloquial non distingue entre a grande variedade de especies. En inglés aplícaselles a todos o nome de “woodworms”. En español o máis aceptado é “carcoma”.

En galego encontrei varias palabras, algunhas con máis dun significado. Puideron especializarse en diversos lugares e épocas, asumindo diversas pragas os mesmos nomes. Tampouco os que van por aí recollendo material lexicográfico soen ser expertos entomólogos. Anoto as máis extendidas nos vocabularios que consultei. So encontrei na fala viva as dúas primeiras…

  • rela
  • traza: tamén no portugués, “traça”
  • caruncho: esta palabra aplícase máis ó fungo dos cereais Claviceps purpurea, tamén chamado “ergot”, en español “cornezuelo”, asociado con graves intoxicacións en humanos e outros animais
  • couza: ignoro os motivos, pero parece a preferida nalgunhas publicacións
  • carcoma: tamén no portugués
  • trilla: en orixe parece ser nome para as larvas das avelaíñas da familia Tineidae que atacan os tecidos (e non a madeira), pasa algo parecido coa palabra española “polilla”

10 Outubro 2009

Israel blocking school supplies from entering Gaza (HRW news)

Gardado en: Education, Human Rights, Human Rights Watch, Israel, Palestine, Politics — César Salgado @ 12:47

Human Rights Watch (HRW) news…

“Israel: Stop Blocking School Supplies From Entering Gaza. Blockade Deprives Students of Paper, Pens, Textbooks”

October 9, 2009

Israeli authorities should immediately lift restrictions that have left students in Gaza’s public schools without textbooks and the most basic school supplies, such as notebooks and pens, HRW said today. Israel severely limits imports into Gaza of a wide variety of basic goods, from food to construction materials.

More than a month into the school year, the Israeli restrictions have caused severe shortages that leave students unable to afford supplies such as notebooks. Students are obliged to share or take turns studying from used textbooks and workbooks. Some did not receive any books for this year’s classes. Supplies smuggled through tunnels underneath Gaza’s southern border with Egypt have failed to make up for the shortages caused by Israel’s arbitrary restrictions on imports of educational materials.

“Israel’s blockade affects every aspect of life in Gaza, and is even preventing students from having basic school supplies,” said Sarah Leah Whitson, Middle East and North Africa director at HRW. “What possible justification can there be for blocking school supplies, which effectively deprives children of their right to an education?”

Riyadh Lubbad, a principal at al-Karmel secondary school in Gaza City, told HRW, “Some books from the curriculum were not printed due to the lack of ink and paper. It is particularly bad for history, geography, and English-language classes.”

Salim Ayoub, an 11th-grade student at al-Karmel, said, “In our English class we have one book for every two students. When I get the workbook [with exercises] my classmate has the textbook, and we exchange them. Our class was lucky. Other English classes don’t have books at all.”

Ayoub said that students cannot afford notebooks: “There were no notebooks at all in the market at the beginning of school. Later, I found notebooks that came from the tunnels [from Egypt] but they were expensive. You’re supposed to have three notebooks per subject, but I bought one or two.”

Another 11th-grade student at al-Karmel, Mohamed Abu Karsh, said, “The curriculum needs about 20 notebooks. I only could afford to buy 10.”

According to the United Nations, the armed conflict in Gaza last December and January destroyed 18 of Gaza’s 641 schools, with a total of more than 440,000 students, and damaged 280 others. Because Israel has barred almost all shipments of construction materials, damaged schools have not been rebuilt or repaired, and 15,000 students whose schools were damaged during the war have been transferred to other schools. The UN Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) also had to cancel plans to build new schools because of the lack of construction materials.

Article 50 of the Fourth Geneva Convention concerning occupied territories requires the occupying power to “facilitate the proper working of all institutions devoted to the care and education of children.”

Falah Lubbad is one of 20 or 30 Gaza importers who deal with stationery. “I used to get notebooks from a factory in Hebron, but we can’t import from the West Bank now,” he told HRW. Notebooks smuggled from Egypt cost 70 percent more to import, he said, making them unaffordable for many students. “I didn’t try to import through the tunnels because the notebooks are too expensive and poor quality, and many are torn when they arrive. I’m also out of pens, erasers, and stationery for university students.” Lubbad said he was paying storage fees for 15 truckloads of stationery in Israel that had not been granted approval to enter Gaza; eight of the truckloads had been held up since September 2008.

Israel has allowed only two truckloads of stationery to enter Gaza in 2009, while nearly 120 truckloads of stationery were waiting for Israeli clearance to enter as of August 25, according to the UN’s IRIN news agency. When the current school year began in late August, IRIN reported, public and private schools serving more than 240,000 students in Gaza lacked education materials. UNRWA schools have an additional 207,250 students.

Khaled Raddi, a spokesman for the Hamas education ministry, told HRW that Gaza’s schools faced a “severe shortage” of stationery, ink, and paper. UNRWA has been unable to print 10 percent of required textbooks because Israel has not approved the necessary ink and paper imports, Aidan O’Leary, an agency official who oversees school programs, told HRW. Israel has also not approved imports of 5,000 school desks for UNRWA students, and 4,000 tables and chairs for teachers in classrooms.

“Because we don’t have enough space for our students, we need to import portable container classrooms, but we are still waiting for them,” O’Leary said. His agency has not been able to distribute stationery and pencils to students as planned, he said.

The United States, Israel’s largest foreign donor, pledged US$300 million in humanitarian aid for Gaza in March at a donor’s conference on post-war aid to Gaza in Egypt. US Secretary of State Hillary Clinton said at the conference, “A child growing up in Gaza without shelter, health care, or an education has the same right to go to school, see a doctor, and live with a roof over her head as a child growing up in your country or mine.” In a letter to Clinton, HRW called on the United States, as Israel’s most important political, military and financial backer, to dissociate itself from the blockade and to speak out against it.

“Children in Gaza are suffering from punitive restrictions while the United States and other allies of Israel have failed to take a firm stand against this policy, prolonging the effects of the war,” Whitson said.

Under international humanitarian law, Israel remains the occupying power in Gaza, even though it withdrew its permanent military forces and settlers in 2005, because it continues to exercise effective day-to-day control over most aspects of life in Gaza. In addition to its effective control over Gaza’s land, air, and sea borders, Israel controls most of the territory’s electricity, water, and sewage capacity, as well as its telecommunications networks and population registry.

Israel’s blockade violates its duty as an occupying power to safeguard the basic health and welfare of the occupied population, a form of collective punishment against civilians in violation of international humanitarian law. The International Committee of the Red Cross, in its authoritative commentary on the Geneva Conventions, states that “[t]he concept of collective punishment must be understood in the broadest sense: it covers not only legal sentences but sanctions and harassment of any sort.”

8 Outubro 2009

Sponsored search results lead to malware (Windows Secrets article)

Gardado en: Education, Software — César Salgado @ 18:47

Os buscadores (Google é con moito o máis usado) son ferramentas moi útiles pero tamén son negocios. Algunhas veces, cando vémo-los primeiros postos nunha lista de resultados, o que vemos son anuncios. Lamentablemente, algún destes anuncios pode levar a páxinas inseguras. Aí é o usuario (e na escola, cando haxa medios, deberíamos formar para isto) quen ten que discriminar se a páxina é fiable ou non. A situación descríbea un artigo de Susan Bradley na edición de hoxe de Windows Secrets, que extracto pero convido a ler na súa integridade:

“Sponsored search results lead to malware”

The ads served by Bing and Google along with your search results are linking more and more often to sites trying to infect your machine.

Neither Bing nor Google effectively prescreens these bogus advertisers, so it’s up to us to detect and avoid them.

You may recently have used either Google or Microsoft’s new Bing search engine to find the popular Malwarebytes Anti-Malware utility. If so, chances are good that the sponsored ads alongside your search results contained links to the very malware that the security tool is designed to remove.

The three largest search sites —Google, Yahoo, and Bing— regularly sell security-related keywords to criminals looking to trick you into downloading and installing fake anti-malware products. The crooks then steal your personal information or hold your system for ransom before letting you remove their malware from your machine.

The search providers have been aware of this for years. To their discredit, they’ve done little to end the practice, even though it’s in their power to do so. The reason? They’re making money hand over fist from those sponsored text ads and don’t want to kill the goose that lays the golden eggs.

Case in point: A Windows Secrets reader searched Bing for Malwarebytes Anti-Malware. He clicked the first link displayed and ended up on a site that installed a rogue antivirus program on his PC. [...]

Rather than getting a tool to clean up a friend’s infected computer, this Web surfer ended up having to disinfect his own. He and several other people I’ve heard from recently were hit with the result of search services’ selling sponsored links without validating those links’ legitimacy.

As search terms become popular, scammers jump at the chance to have their bogus ads appear among the results. To get their deceptive ads into these highly visible search results, these criminals simply buy these high-traffic terms from the search engines. [...]

Artigos Antigos »

Bloguea en WordPress.com.