Blog de César Salgado

Os papeis terman do que lles poñen, e internet nin che conto…

Estaba el señor don Gato…

Algunhas cancións infantís teñen tanta historia como os romances, e unha vida insospeitada na tradición oral. No Pan-Hispanic Ballad Project da University of Washington teñen unha colección de textos con moitas variantes de cada un.

Por exemplo, de “Estaba el señor don Gato” trae 72 versións, a maioría en español, pero algunhas en portugués e outras linguas peninsulares.

Na páxina de Mama Lisa hai unha letra moi común, xunto cunha partitura e un MIDI.

Graciñas a todos por comparti-los vosos traballos. Eu poño aquí a letra que uso na miña aula:

Estaba el señor don Gato
sentadito en su tejado,
MARRAU MIAU, MIAU, MIAU, MIAU,
sentadito en su tejado,

cuando le llegó una carta:
si quería ser casado,
MARRAU MIAU, MIAU, MIAU, MIAU,
si quería ser casado,

con una gatita blanca
sobrina de un gato pardo,
MARRAU MIAU, MIAU, MIAU, MIAU,
sobrina de un gato pardo.

Fue don Gato a ver la novia
muy contento y estirado,
(simile)

tropezó con la veleta
y cayó rodando abajo.

Se rompió siete costillas
y la puntita del rabo.

Han llamado a tres doctores
y a catorce cirujanos.

Ya lo llevan en camilla
por la calle del mercado,

cuando pasa el pescadero
con su carga de pescado.

Al olor de las sardinas,
don Gato ha resucitado,

y por eso siempre dicen:
“siete vidas tiene un gato”.

P. S. (16 – VI – 2009). Encontrei varias versións en galego na páxina “Orella pendella”. Unha delas foi publicada no grande “Cancioneiro Popular Galego” de Dorothé Schubarth e Antón Santamarina. Pero eu fixen a miña a partir da recollida no traballo “Santa Marta de Moreiras” de Xosé Ramón Fernández-Oxea, alias Ben-Cho-Shey:

Estando o señor don Gato
en silla de ouro sentado,

calzando medias de seda
e zapatos colorados,

recibiu unha noticia
que había de ser casado

cunha gatiña morena
que tiña o dote no rabo.

O gato, coa alegría,
subiuse para o tellado.

Foi a pulga e deulle un couce,
tirouno pró outro lado.

Partiulle sete costelas
e a metade do espiñazo,

e logo mandou chamar
curas e máis escribanos

pra face-lo testamento
do que tiña mal roubado:

sete varas de legüizas,
outro tanto de adubado,

cinco cuartillos de aceite
“pra” facer un bo guisado.

Se preguntan quen morreu,
que morreu un “desdichado”;

non morreu de mal de amores
nin tampouco de costado:

foi do couce dunha pulga
que é un mal desesperado.

20 Xaneiro 2007 - Posted by | Education, Folklore, Galicia, History, Literature, Music, Poetry, Vocal music

Sorry, the comment form is closed at this time.