Blog de César Salgado

Os papeis terman do que lles poñen, e internet nin che conto…

Di me medesmo meco mi vergogno

Cando, hai agora uns quince anos, lin o primeiro soneto do Canzoniere escrito por Francesco Petrarca (1304 – 1374), quedei admirado pola aliteración do verso undécimo e pola reiteración do bíblico “vanitas vanitatum et omnia vanitas”. Sentín iso que os de Ronseltz definiron tan contundentemente:

O poema é unha pedrada na cabeza.
Por iso lles recomendamos aos leitores que usen casco.

Sen máis recomendacións, aí vai o texto nu:

Voi ch’ascoltate in rime sparse il suono
di quei sospiri ond’io nudriva ‘l core
in sul mio primo giovenile errore
quand’era in parte altr’uom da quel ch’i’ sono,

del vario stile in ch’io piango et ragiono
fra le vane speranze e ‘l van dolore,
ove sia chi per prova intenda amore,
spero trovar pietà, nonché perdono.

Ma ben veggio or sì come al popol tutto
favola fui gran tempo, onde sovente
di me medesmo meco mi vergogno;

et del mio vaneggiar vergogna è ‘l frutto,
e ‘l pentersi, e ‘l conoscer chiaramente
che quanto piace al mondo è breve sogno.

Para saber máis sobre este poema pódese ler “Un libro in un sonetto”, artigo do profesor Pietro Gibellini.

22 Febreiro 2008 - Posted by | Education, Language, Literature, Petrarca, Poetry

Aínda non hai comentarios.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s