Blog de César Salgado

Os papeis terman do que lles poñen, e internet nin che conto…

Apréndelle ti a teu pai a facer os fillos

Traio hoxe unha anécdota que protagonizou Timothy Leary (1920 – 1996), un psicólogo estadounidense famoso polo seu activismo a favor do uso de drogas psicodélicas como o LSD e a psilocibina. O uso destas drogas é moi polémico (os posibles efectos adversos inclúen patoloxías psiquiátricas graves), e estendeuse no marco de subculturas xuvenís coñecidas xenericamente como “contracultura dos anos 60”. Este nome é unha convención: non se trata de ningunha cultura completa, senón dunha suma de subculturas parasitarias do capitalismo; aínda que existe a impresión de que as subculturas foron cruciais nas protestas contra a guerra do Vietnam, non foron un movemento “organizado” contra nada concreto; e o marco temporal non atinxe so os anos 60 (ver, por exemplo, a intensa vida da Beat Generation nos anos 50; ou a pervivencia actual dalgunha destas subculturas).

Timothy Leary ingresou en prisión a principios do ano 1970, por un delicto de posesión de drogas. Como parte da burocracia de rutina na prisión, tivo que completar varias probas psicolóxicas encamiñadas a clasificalo e asignarlle módulo e tarefas. O anecdótico é que Leary deseñara persoalmente algunhas desas probas, incluíndo o “Leary Interpersonal Behavior Test”, e respondeu de xeito que os resultados indicasen unha personalidade obediente, digna de confianza e interesada nos traballos de xardinería. Os responsables da clasificación, á vista das probas, encargaron a Leary que coidase un xardín sen apenas seguridade, do cal escapou meses máis tarde. Leary dixo que a evasión fora unha broma coa cal se divertira moitísimo. Así o contaba o propio Leary nunha entrevista:

I would say, that one of the greatest pranks that I enjoyed was escaping from prison. I had to take a lot of psychological tests during the classification period, and many of the tests I designed myself, so I took the tests in such a way that I was profiled as a very conforming, conventional person who would not possibly escape, and who had a great interest in gardening and forestry.

So they put me on a place where it was easier to escape. And it was a very acrobatic and dangerous escape because it was under the lights of sharpshooters and so forth. And when I hit the ground and ran out and got picked up by the car, I wanted to be able to get out at least to the highway. If they caught me after that, at least I had made that much of an escape.

The feeling that I had made an escape, a non-violent escape, was a sense of tremendous exaltation and joy. I laughed and laughed and laughed, thinking about what the guards were doing now. They were going to discover me, and then they’d phone Sacramento, and heads would be rolling, and the bureaucracy would be in a stew. This kept me laughing for two or three weeks because I felt it had been a very successful piece of performance art–by example, telling people how to deal with the criminal justice system and the police bureaucracies in the sense of non-violent escapes. So that was a good prank…which was never appreciated by the law-enforcement people…

¿Cal é a ensinanza desta anécdota? Calquera ferramenta científica ten un valor limitado. As probas psicolóxicas (tests) teñen, como todo nas ciencias humanas, unha limitación engadida. Leary deseñara e por tanto coñecía as preguntas que puntuaban máis nun sentido ou noutro, as preguntas de control, o modelo de avaliación, todo. O encargado da clasificación nese cárcere era so un burócrata; doutro xeito, ¿como lle ía facer o “Leary Interpersonal Behavior Test” ao seu autor? Ese burócrata, cos seus datos perfectamente tabulados e validados, cometeu un erro; se Leary fose un asasino, ese erro sería mortal. Aí quedan tres reflexións da sabedoría popular:

¿Como encontrei a Timothy Leary? Pois encontreino buscando sentido á letra da canción “Come Together”, escrita por John Lennon no ano 1969 para a campaña que Leary intentou disputar, contra Ronald Reagan, polo posto de Gobernador de California. The Beatles gravaron “Come Together” para o seu disco Abbey Road. A letra é tan psicodélica como as drogas que usaba Leary. Calquera intento para comprender algo máis que un par de versos soltos carece de sentido… Aquí temos a canción “Come Together” con imaxes dun concerto de John Lennon (o vídeo é unha montaxe, nesa actuación non estaban os outros Beatles):

7 Marzo 2012 - Posted by | History, Music, Politics, Science

Aínda non hai comentarios.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s