Estados Unidos, en concreto o Estado de Georgia, levou a cabo esta semana a primeira execución dunha pena de morte despois da moratoria de sete meses durante a cal o Tribunal Supremo decidiu sobre a constitucionalidade da inxección letal.
O executado foi William Lynd, e fai o número 1 100 desde que, no 1976, se retomase no país a pena capital.
Enlaces relacionados:
Manuel Gago Mariño, autor dunha das millores bitácoras en lingua galega, “Capítulo 0″, convídanos a visitar xoias naturais pouco frecuentadas: Pena Trevinca e o teixedal de Casaio, na fronteira entre a comarca de Valdeorras e as provincias de León e Zamora.
Fixo para nós itinerarios con mapa e vídeo incluídos. A montaña sempre merece a pena, pero estamos avisados de tres inconvenientes: a) o teixedal é de grande importancia ecolóxica pero é pequeno, nada “espectacular”; b) o camiño é longo e difícil; e c) teremos que atravesar paisaxes horriblemente degradadas (isto podo confirmalo, estiven en Casaio) pola mala xestión das canteiras de lousa (se falas galego e non entendes “lousa” é porque moita xente usa a palabra española “pizarra”).
As anotacións son de onte e de antonte. Aquí están os enlaces:
Birmania é un país do sudeste asiático gobernado por unha sucesión de xuntas militares desde o 1962. O contraste económico é inmenso: grandes recursos en petróleo, minerais (incluídas pedras preciosas) e bosques fronte a grandes capas da poboación que malviven coa agricultura de subsistencia centrada no arroz e co cultivo e tráfico de drogas.
Véxase como en Birmania, segundo o último Human Development Index, 105 de cada mil nenos morren antes de cumprir cinco anos (eu comparo Birmania coa ex-colonia española Guinea Ecuatorial, tamén dominada por unha elite corrupta e tamén potencia petrolífera e forestal, onde 205 de cada mil nenos morren antes de cumprir cinco anos).
A dictadura de Birmania reprimiu duramente ós opositores políticos (por exemplo á premio Nobel Aung San Suu Kyi) e ás minorías étnicas. Mesmo cambiou o nome do país por Myanmar, no 1989. Este cambio de nome non foi recoñecido pola oposición e tampouco por moitos países e medios de comunicación, que seguen a chamarlle Birmania.
Estes días Birmania sufriu o paso do ciclón Nargis, que acabou con moitos asentamentos humanos: decenas de miles de mortos, cultivos e vivendas arrasados. A xunta militar negouse a permitir que entrase axuda humanitaria, en parte porque quere esconder como viven realmente no país, e ata que punto vai ser un engano o referendum constitucional previsto para este mes: a maioría da poboación non coñece o texto, algúns nin comprenden as linguas nas que se publicou, a oposición segue a ser reprimida e non se permite o debate público…
Human Rights Watch publicou a semana pasada un informe de 61 páxinas sobre este fraudulento referendum constitucional. O informe leva por título “Vote to Nowhere: The May 2008 Constitutional Referendum in Burma”. Copio un extracto da súa introducción:
On May 10, 2008, the Burmese military government will hold a referendum on a draft constitution that it claims will usher in a new era of “discipline-flourishing genuine multiparty democracy.”
However, the generals’ referendum, reflecting 46 years of brutal military rule, will not bring the people of Burma any closer to a democratic and rights-respecting government they so desperately seek, and for which they have courageously struggled. Instead, the draft constitution that the generals are demanding the Burmese people approve is designed to perpetuate military control in Burma, and obstruct any steps toward a meaningful multiparty democracy that upholds human rights.
The environment in Burma prior to the referendum has been one of continuing intimidation of the political opposition and general populace, denial of basic freedoms of expression, association, and assembly, and arbitrary arrests and detention. Under such widespread repression and a pervasive climate of fear, no free and fair referendum can take place in Burma. [...]
The Burmese people have the right to make up their own minds about the draft constitution, but the conditions for the May referendum do not allow them an informed and free choice. Most Burmese have not even seen the draft constitution, a 194-page document (in Burmese and English, and in none of the minority languages) that was released only a month before the referendum and is only available for purchase in some bookshops.
The ruling State Peace and Development Council (SPDC) has refused to allow any meaningful public discussion and debate of the draft constitution, and has arrested and jailed those who have expressed opposition to its contents. The government-controlled press writes endlessly about the merits of the “discipline-flourishing” draft constitution, and viciously denounces its opponents. The more independent weekly newspapers and magazines have decided to refrain from making any critical comments about the draft constitution, preferring self-censorship to the known consequences of speaking out—detention and the closure of their papers. At least seven prominent journalists remain imprisoned in Burma, convicted on spurious charges such as “engaging in anti-government propaganda” for writing about human rights abuses, and publishing information that “makes people lose respect for the government.”
The SPDC also denies the Burmese people the right to freely discuss the draft constitution, or to engage in any form of assembly or association to protest the upcoming referendum. SPDC spies and informants are everywhere, severely limiting the ability of people to speak freely even when talking with friends in teahouses or private homes. Any gathering of more than five people is banned in Burma, and even solitary peaceful protesters face the full wrath of the generals.
Activists have been detained for holding peaceful protests urging a “No” vote on the referendum; on March 30, security forces detained five activists of the main opposition party, the National League for Democracy (NLD), three days after they had participated in a protest by 30 NLD activists who wore T-shirts emblazoned with the word “No” during a brief, peaceful walking protest in Rangoon. Two other NLD activists were detained on the night of April 1.
Opposition political parties operate in a climate of severe harassment and repression of their activities by the authorities. Most political parties have been deregistered in Burma since the annulled 1990 elections, the NLD and the military-backed National Unity Party (NUP) being the main exceptions. Pro-SPDC groups routinely pressure NLD members into resigning from their party, under threat of vigilante violence. In April 2008 a number of NLD officials and human rights activists were attacked by alleged pro-junta elements operating in plainclothes. There are some 1,890 political prisoners in Burma, including 755 detainees arrested since January 2007, most of them for the peaceful expression of their political beliefs or their participation in peaceful opposition activities such as rallies.
The referendum process will not be monitored by any independent local or international monitoring organizations. The SPDC has rejected UN assistance in organizing a free and fair referendum, saying that Burma “has adequate experience”—even though the last national referendum, in 1973, was blatantly rigged, and the most recent elections, in 1990, had their results overturned. [...]
P.S. Debe facernos reflexionar en que mans quedaron as colonias despois de descolonizadas, porque algunha responsabilidade terán (teremos) as potencias colonizadoras que ían (iamos) levar alí o progreso ou algo parecido…
Outrosí é chamativo que o inglés (a nosa actual koiné) incorporase como préstamos (supoño que despois de vistos os exemplos de Argentina, Chile…) as palabras junta e incommunicado.
Xa está disponible unha nova versión estable, a 4.9.1, do Notepad++, que eu defino como un lixeiro pero completísimo editor de texto e HTML.
Quero dicir: eu úsoo para iso, pero os programadores saberán apreciar que recoñeza a sintaxe de ducias de linguaxes máis, como C, C++, XML, CSS, PHP, Java, Perl, JavaScript, SQL, Python, TeX, etcétera.
E o millor de todo, é totalmente aberto e gratuíto (licencia GPL). Un único inconveniente: so funciona en Windows.
Juan del Encina (1468 - 1529; tamén escrito Enzina ou Ensina) é un dos máis grandes poetas e compositores da nacente España, no final do século XV e no principio do XVI. A maioría das obras que se conservan del están no Cancionero Musical de Palacio (CMP) e outras compilacións análogas.
Fontes para consultar en internet:
Fontes para consultar en papel:
Encontrei este vídeo no canal en YouTube de Musica Mundana (grupo chileno de voces e flautas de bico, dirixido por Eduardo Jahnke; lástima que non fose millor o equipo de gravación). Interpretan enlazadas, sen pausa, dúas pezas de Juan del Encina, “Mi libertad en sosiego” e “Si Amor pone las escalas”.
Notas sobre os textos: a) fun eu quen os adaptou ó español actual, empezando polo título da primeira peza, que dicía sossiego, cambiando algunhas veces “z” e “ç” por “c”, “y” por “i”, “v” por “b”, etcétera; b) hai unha “anomalía” na estructura estrófica dese romance (”sobran” dous versos) e a solución varía entre os intérpretes que fixeron gravacións del; c) aquí non se ve ese problema porque non cantan os textos completos.
Mi libertad en sosiego,
mi corazón descuidado,
sus muros y fortaleza
amores me la han cercado.Razón y seso y cordura,
que tenía a mi mandado,
hicieron trato con ellos,
malamente me han burlado.Y la fe, que era el alcaide,
las llaves les ha entregado;
combatieron por los ojos,
diéronse luego de grado,[entraron a escala vista,
con su vista han escalado,
subieron dos mil suspiros,
subió pasión y cuidado
diciendo: "¡Amores, amores!"
su pendón han levantado.Quando quise defenderme
ya estava todo tomado;
hube de darme a prisión
de grado, siendo forzado.Agora, triste cautivo,
de mí estoy enajenado,
cuando pienso libertarme
hállome más cautivado.No tiene ningún concierto
la ley del enamorado;
del amor y su poder
no hay quien pueda ser librado.]————————-
Si Amor pone las escalas
al muro del corazón,
no hay ninguna defensión.Si Amor quiere dar combate
con su poder y firmeza,
no hay fuerza ni fortaleza
que no tome o desbarate,
o que no hiera o no mate
al que no se da a prisión,
no hay ninguna defensión.[Sin partidos, con partidos,
con sus tratos o sin trato,
gana y vence en poco rato
la razón y los sentidos;
los sentidos ya vencidos,
sojuzgada la razón,
no hay ninguna defensión.Con halagos y temores,
con su fuerza y su poder,
de los que han de defender
hace más sus servidores;
pues las guardas son traidores
y cometen traïción,
no hay ninguna defensión.Nunca jamás desconfía;
de los más sus enemigos
hace mayores amigos;
siempre vence su porfía,
da placer y da alegría,
y, si quiere dar pasión,
no hay ninguna defensión.]Son sus fuerzas tan forzosas
que fuerzan lo más que fuerte,
puede dar vida y dar muerte,
puede dar penas penosas;
a sus fuerzas poderosas,
si pone fe y afición,
no hay ninguna defensión.No hay quien salga de sus manos,
discretos y no discretos,
a todos tiene sujetos:
judíos, moros, cristianos;
sobre todos los humanos
tiene gran jurisdicción,
no hay ninguna defensión.
Acabei de ler A passo di gambero, un libro que recompila artigos e conferencias de Umberto Eco, na súa traducción española (A paso de cangrejo; Random House Mondadori, Barcelona, 2007; ISBN: 9788483465677).
Tropecei coa miña insondable ignorancia en moitas das súas páxinas, por exemplo cando, contando da fin dos templarios (principios do século XIV), fala de “Felipe el Hermoso”. Entón produciuse a disonancia cognitiva: na escola faláronnos dun “Felipe el Hermoso”, con certa relevancia na Historia de España a principios do século XVI. Evidentemente non foron a mesma persoa, aínda que nas Wikipedias en italiano, portugués e alemán tamén chaman ós dous por igual “il Bello”, “o Belo” e “der Schöne”.
Recorrendo á Wikipedia en francés, vexo que alí chaman Philippe le Bel ó que foi rei Filipe IV de Francia entre os anos 1285 e 1314, mentras que chaman Philippe le Beau ó fundador da dinastía Habsburg en España (so foi rei de Castela durante uns meses do 1506, pero o seu primoxénito varón foi Carlos V, emperador de media Europa e coñecido en España como Carlos I).
Na Wikipedia en inglés chaman “Philip the Fair” ó perseguidor dos templarios, e “Philip the Handsome” ó pai do emperador Carlos V.
É sempre útil procurar información en máis dunha Wikipedia. Moitas veces a Wikipedia en inglés ten o millor artigo, pero outras veces as Wikipedias en italiano, francés, español, portugués… teñen artigos aínda millores. E case sempre van aportar informacións complementarias. Debemos prestar atención ás estrelas, que indican “artigos destacados”, e tamén ó símbolo dos artigos que non chegaron a esa categoría pero son considerados bos.
Amnistía Internacional publicou onte un informe sobre os ataques a civís de Somalia no 2007, incluíndo detencións arbitrarias, torturas, violacións, 6 000 mortos, 300 000 refuxiados, 600 000 desprazados internos, obstáculos e graves carencias na asistencia humanitaria…
O informe leva por título “Routinely Targeted: Attacks on Civilians in Somalia”. Copio un extracto da introducción:
Amnesty International is deeply concerned about ongoing human rights abuses and violations of international humanitarian law by all parties to the conflict in Somalia, specifically torture and other ill-treatment, rape, extrajudicial executions, arbitrary detention, and attacks on civilians and civilian infrastructure. Some 6,000 civilians were reportedly killed in fighting in the capital Mogadishu and across southern and central Somalia in 2007, and over 600,000 Somali civilians were internally displaced from and around Mogadishu. In addition, an estimated 335,000 Somali refugees fled Somalia in 2007, despite enormous obstacles to their movement, including Kenya’s closure of its border with Somalia, armed combatants and bandits on the roads, and perilous travel across the Gulf of Aden. Somali civilians suffered violations of human rights and international humanitarian law in the conflict areas of southern and central Somalia, on the roads as they fled conflict areas, and in camps and settlements to which they fled. UNICEF announced on 14 February 2008 that some 90,000 children could die in Somalia in the next few months due to a lack of adequate funding for nutrition, water and sanitation programmes. [...]
Both displaced persons and organizational representatives interviewed reported frequent incidents of rape and pillaging by Transitional Federal Government (TFG) forces, an upsurge in violent abuses on the part of Ethiopian armed forces in Somalia, and the targeting of Somali journalists and human rights defenders by all parties to the conflict. House to house searches and raids by TFG or Ethiopian forces escalated since October 2007 in and around Mogadishu and were accompanied by violent actions taken against individuals, including unlawful killings in violation of international humanitarian law.
There is no safety for civilians wherever they run. Those fleeing violence in Mogadishu still face violence on the roads north toward Puntland and west toward Afgooye and Baidoa, including theft, rape and shootings. Once they arrive in both Internally Displaced Persons (IDP) and refugee settlements, they face further violence, and lack of access to services essential for the realization of human rights, including clean water, medical care, and adequate food supplies, because humanitarian operations are frequently impeded by parties to the conflict and armed criminal groups; the overall high levels of insecurity in these areas; or the lack of capacity among humanitarian organizations. [...]
Xa está disponible a nova versión estable (3.0.9.3) do “cliente” FTP libre e gratuíto FileZilla. Para baixalo, esta é a páxina web:
Gregorio Allegri (1582 - 1652) foi un compositor intermedio entre a prima prattica renacentista e os primeiros estilos barrocos. A súa versión do salmo 51 (50 na Vulgata), que comeza coas palabras Miserere mei, Deus, so se cantaba na Capela Sistina, e facer unha copia estaba castigado coa excomuñón. Mozart protagonizou unha famosa anécdota copiándoa de oído:
Neste vídeo podemos escoitar un fragmento interpretado polo Schola Romana Ensemble, que mantén un canal en YouTube cun fermoso nome, liberiamolabellezza:
- Miserere mei, Deus: secundum magnam misericordiam tuam.
- Et secundum multitudinem miserationum tuarum: dele iniquitatem meam.
- Amplius lava me ab iniquitate mea: et a peccato meo munda me.
- Quoniam iniquitatem meam ego cognosco: et peccatum meum contra me est semper.
- Tibi soli peccavi, et malum coram te feci: ut justificeris in sermonibus tuis, et vincas cum judicaris.
- Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum: et in peccatis concepit me mater mea.
- Ecce enim veritatem dilexisti: incerta et occulta sapientiae tuae manifestasti mihi.
- Asperges me hyssopo, et mundabor: lavabis me, et super nivem dealbabor.
- [Auditui meo dabis gaudium et laetitiam: et exsultabunt ossa humiliata.
- Averte faciem tuam a peccatis meis: et omnes iniquitates meas dele.
- Cor mundum crea in me, Deus: et spiritum rectum innova in visceribus meis.
- Ne projicias me a facie tua: et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.
- Redde mihi laetitiam salutaris tui: et spiritu principali confirma me.
- Docebo iniquos vias tuas: et impii ad te convertentur.
- Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meae: et exsultabit lingua mea justitiam tuam.
- Domine, labia mea aperies: et os meum annuntiabit laudem tuam.
- Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique: holocaustis non delectaberis.
- Sacrifícium Deo spiritus contribulatus: cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.
- Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion: ut aedificentur muri Jerusalem.]
- Tunc acceptabis sacrifícium justitiae, oblationes et holocausta: tunc imponent super altare tuum vitulos.
A obxección fiscal máis extendida en España, ata agora, atinxía ós gastos militares. Este ano a asociación Granada Laica está a combater, mediante unha campaña de obxección, o financiamento da Igrexa Católica a través do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (tamén coñecido como “declaración da renda” ou IRPF).
É unha forma máis de facer visible a contradicción entre un Estado constitucionalmente aconfesional e unha administración que paga soldos ós curas e ós “catequistas” que imparten docencia dentro do horario do ensino obrigatorio…
Nota: varios vídeos que incluín neste blog, entre eles gravacións históricas de ópera, xa non están en YouTube. Se a causa foi algunha denuncia, opino que é un abuso claro do copyright. Pero, por desgracia para os melómanos e para a difusión da cultura, YouTube é un negocio e son libres para quitalos do seu servizo haxa denuncias ou non…
Para saber máis sobre min, podes visita-la páxina persoal de César Salgado García (que son eu). Este blog empeceino a finais do 2006 para un grupo de alumnos (eran “cuarto B”, de aí o nome que tivo nun principio), pero o proxecto non callou e acabou sendo o meu blog persoal. Recomendo usa-lo navegador Mozilla Firefox. Se queres escribirme, este é o meu e-mail: cesarsalgado@yahoo.com. Este son eu no 1997:
E esta é unha petición para un dominio galego (se os cataláns o conseguiron, nós tamén podemos):
